Alexander I (geb. 23.12.1777, gest. 1.12.1825), van het geslacht Romanov, de liefste kleine zoon van Ekatherina de Grote.

Sedert 1801 werd hij tsaar, nadat hij met de Russische officieren zijn vader Paul I liet vermoorden. Oorspronkelijk was Alexander bondgenoot van Napoleon I maar na diens aanval op Rusland in 1812 sloot hij zich aan bij de coalitie tegen Napoleon en streed hij mee in de Vrijheidsoorlogen.

Hij nam deel aan het Congres van Wenen (1814/15) en verkreeg de instemming van het Congres om Polen bij Rusland in te vullen.
Ook lag hij mee aan de basis van de Heilige Alliantie in 1815 en werkte hij nauw samen met Metternich.

Op het terrein van de binnenlandse politiek trachtte hij de alleenheerschappij van de tsaren te vrijwaren tegen invloed van hoge adel. Een en ander had onder meer de opstand van de Dekabristen tot gevolg. Toch had hij plannen om een moderne grondwet in te voeren.